19. Ναός Ευαγγελίστριας

Μαζί με τη Δημοτική Πινακοθήκη και το Αρχαιολογικό Μουσείο, ο ναός της Ευαγγελίστριας, με το υπό διαμόρφωση Εκκλησιαστικό Μουσείο αποτελούν έναν δυνατό πόλο έλξης επισκεπτών.
Ο μεγαλοπρεπής ναός χτίστηκε στη θέση παραπήγματος του 19ου αιώνα, στο κέντρο της ολοένα αναπτυσσόμενης πόλης, στον αρχιτεκτονικό τύπο και στις ίδιες περίπου διαστάσεις με τον μητροπολιτικό ναό.
Η κατασκευή του το 1930, σε περίοδο διεθνούς οικονομικής κρίσης, αντιμετώπισε σοβαρές δυσκολίες. Στην έλλειψη χρημάτων προστέθηκε και η άγνοια των ντόπιων μαστόρων στη χρήση ενός νέου υλικού, του μπετόν, με αποτέλεσμα το κτίριο να καταρρεύσει λίγο πριν την ολοκλήρωσή του. Χρειάστηκε η μεγάλη δωρεά της Μετσοβίτισσας δασκάλας Βασιλικής Μετάξη ώστε το κτήριο να αποπερατωθεί στα μέσα της δεκαετίας του '30.
Το ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο τέμπλο είναι άλλο ένα ύστερο έργο του Ν. Δόντα. Ο ναός αγιογραφήθηκε στις τελευταίες δεκαετίες.

20. Δημοτική Πινακοθήκη Καρδίτσας

Ιδρύθηκε το 1993 και στεγάζεται από το 2002 σε σύγχρονο τετραώροφο κτήριο, στη συμβολή των οδών Β. Τζέλλα &  Βασιαρδάνη, δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Διαθέτει  αίθουσες μόνιμων και περιοδικών εκθέσεων, βιβλιοθήκη - αναγνωστήριο, αίθουσα εκδηλώσεων, πωλητήριο και εντευκτήριο. Ο πρώτος όροφος είναι αφιερωμένος στους ντόπιους ζωγράφους, παρουσιάζονται έργα του Γ. Βαλταδώρου (1897-1930), μιας πολύπλευρης αν και άγνωστης καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του Μεσοπολέμου, του γνωστού ζωγράφου της γενιάς του '30 Δ. Γιολδάση (1897-1993), του Γ. Γούλα (1919), του Ν. Καυχίτσα (1931-2003), του Κ. Παύλου (Πωλ, 1914-1962), του Π. Σαμπαλιώτη (1955) και του Π. Σουλικιά (1926).
Στο ισόγειο εκτίθεται αυτόνομα η δωρεά Απ. Κάρκα, μια ενδιαφέρουσα συλλογή σύγχρονης ελληνικής ρεαλιστικής ζωγραφικής με έργα των Λ. Κανακάκι, Σ. Καραβούζη, Θ. Παπαδοπεράκη κ. α.
Η συλλογή της Πινακοθήκης διαθέτει ακόμη έργα τοπικών και άλλων σύγχρονων Ελλήνων δημιουργών.

21. Αρχαιολογικό Μουσείο

Κτίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού στη θέση του παλιού νοσοκομείου, σε οικόπεδο που παραχώρησε ο Δήμος Καρδίτσας. Την ίδρυσή του επέβαλε ο σημαντικός και άγνωστος στο μεγαλύτερο μέρος του αρχαιολογικός πλούτος του νομού. Η ανέγερση του κτηρίου, επιφάνειας 900 τ.μ., ξεκίνησε στη δεκαετία 1990 και ολοκληρώθηκε το 2001.
Διαθέτει ειδικά διαρρυθμισμένο χώρο για τη μόνιμη έκθεση, εκδοτήριο, αίθουσα εκπαιδευτικών προγραμμάτων και εκδηλώσεων, βιβλιοθήκη, εργαστήριο συντήρησης, αποθήκες και ευρύχωρο κήπο για εκδηλώσεις. Η έκθεση είναι δομημένη κατά χρονολογική σειρά από τα προϊστορικά έως την αρχή των ιστορικών χρόνων. Μέσα από κείμενα, φωτογραφίες και πλούσιο πρωτογενές υλικό προσεγγίζεται ο άνθρωπος με αναφορές στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο, στο εμπόριο, στην οικονομία, κά.
Ξεχωριστές ενότητες είναι αφιερωμένες στις ταυτισμένες με δελφική επιγραφή αρχαίες πόλεις Κιέριον, Όρθη, Μητρόπολις, Γόμφοι και Αργιθέα, στο ναό του Απόλλωνα στο Μοσχάτο και στο ιερό της Ιτωνίας Αθηνάς στη Φίλια.

22. Οικία Γεροντόπουλου

Βρίσκεται στο ΝΔ τμήμα της πόλης, κοντά στη διασταύρωση των οδών Δ. Λάππα & Σαρανταπόρου, στα όρια της άλλοτε οθωμανικής συνοικίας "Καρατζά μαχαλά".
Είναι το μοναδικό σωζόμενο ιδιωτικό κτήριο από την εποχή της τουρκοκρατίας. Επρόκειτο για την οικία (κονάκι) του πλούσιου Οθωμανού κτηματία Χασάν Χουλιάρα, η οποία κτίστηκε το 1861, σύμφωνα με λιθανάγλυφο στο υπέρθυρο.
Η τοιχοποιία της αποτελείται από λίθινο θεμέλιο, ξύλινο σκελετό και ωμές πλίνθους. Έχει χαρακτηριστική τοξωτή είσοδο και χαγιάτι. Στα νότια σωζόταν μέχρι πρόσφατα πρόσκτισμα με σαχνισί, τοιχογραφημένο εξωτερικά με παραστάσεις αγρίων ζώων.
Η οικία διέθετε πολλούς βοηθητικούς χώρους (ντάμια, αχυρώνες, μαγειρείο), χτισμένους δίπλα σε καπνότοπο 15 στρεμμάτων, εικόνα πολύ συνηθισμένη για την αραιοκατοικημένη οθωμανική Καρδίτσα. Παρά τη φθορά του χρόνου και τις επεμβάσεις που δέχτηκε, εξακολουθεί να αποπνέει την αίσθηση του οθωμανικού παρελθόντος.

23. Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής

Βρίσκεται στη συνοικία του Αγίου Δημητρίου, ανάμεσα σε δύο συγκροτήματα σχολείων και λειτουργεί από το 2001. Κατασκευάστηκε από τον Δήμο Καρδίτσας με χρηματοδότηση του υπουργείου Μεταφορών και Συγκοινωνιών και με την επιστημονική εποπτεία της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Το πάρκο αναπτύσσεται σε έκταση 7 περίπου στρεμμάτων και περιλαμβάνει εξωτερικό δακτύλιο δύο κατευθύνσεων, εσωτερικό οδικό δίκτυο με χαρακτηριστικά αστικού τύπου, ισόπεδους κόμβους, ισόπεδη σιδηροδρομική διάβαση, ανεξάρτητη λωρίδα για την κυκλοφορία ποδηλάτων, ξεχωριστό χώρο στάθμευσης, υπερυψωμένη διάβαση πεζών και υπαίθριο αμφιθέατρο για θεωρητική εκπαίδευση.
Είναι ανοιχτό όλο το χρόνο και πραγματοποιεί καθημερινά εκπαιδευτικές ξεναγήσεις σχολείων από ολόκληρο το νομό ομάδων επισκεπτών.

24. Ναός Αγίας Παρασκευής

Βρίσκεται στο νότιο άκρο της πόλης, στην άλλοτε οθωμανική συνοικία "Καρατζά μαχαλά". Ως το 1897 η περιοχή συνόρευε με το δάσος της Παπαράντζας, το οποίο κάηκε από τους Τούρκους. Στη θέση του υπήρχε από τις αρχές του 18ου αιώνα παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Μηνά. Το 1835 οι Τούρκοι το μετέτρεψαν σε τζαμί, στο οποίο συνέχιζαν να τιμώνται οι άγιοι Μηνάς και Παρασκευή.
Το 1896 στη θέση του τζαμιού κτίστηκε ναός αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή. Ο μιναρές του τζαμιού και η χαρακτηριστική στεγασμένη είσοδος του προαυλίου διατηρούνταν μέχρι τα μέσα περίπου του 20ου αιώνα.
Στις παραμονές του πολέμου, το ισόγειο παράπηγμα αντικαταστάθηκε από κτήριο σε ρυθμό βασιλικής, το οποίο σώζεται, με αρκετές μεταγενέστερες επεμβάσεις, μέχρι σήμερα. Οι εικόνες του τέμπλου είναι ύστερα έργα του Ν. Δοντα.

25. Σιδηροδρομικός σταθμός

Είναι χτισμένος στα νότια όρια της πόλης. Κατασκευάστηκε το 1885 από τον Ιταλό μηχανικό Evaristo De Chirico, όπως και όλο το σιδηροδρομικό δίκτυο της Θεσσαλίας, συνολικού μήκους 202 χιλιομέτρων. Η σιδηροδρομική σύνδεση της Καρδίτσας με την υπόλοιπη θεσσαλική περιφέρεια είχε στόχο να βελτιώσει τις συνθήκες της αγροτικής παραγωγής, μειώνοντας το κόστος μεταφοράς και να υπηρετήσει το αστικό εκσυγχρονιστικό όραμα του Χαρ. Τρικούπη.
Ο σταθμός της Καρδίτσας ήταν β' κλάσης, όπως και των Τρικάλων. Αρχιτεκτονικά ακολουθούσε δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα. Το κεντρικό κτήριο καταστράφηκε στο σεισμό του '54 και ξαναχτίστηκε στα τέλη της ίδιας δεκαετίας.
Από το συγκρότημα των παλιών κτηρίων σώζεται σήμερα η αποθήκη εμπορευμάτων, ένα ισόγειο λιθόκτιστο κτήριο με δίρριχτη στέγη, φεγγίτες και έξεργα δουλεμένους γωνιόλιθους, οικίες υπαλλήλων και η χαρακτηριστική γέφυρα από χυτοσίδηρο στον ποταμό Καράμπαλη.

26. Σταθμός επιβητόρων

Βρίσκεται στα νότια της πόλης, στο δρόμο προς τη Λίμνη Πλαστήρα. Ιδρύθηκε στις παραμονες του πολέμου από το Υπουργείο Γεωργίας με σκοπό τη γενετική βελτίωση των αλόγων και την ανάπτυξη της ιπποπαραγωγής στην Θεσσαλία. Στην επιλογή της Καρδίτσας ως τόπου εγκατάστασης συντέλεσαν οι επίμονες προσπάθειες του δραστήριου μητροπολίτη Ιεζεκιήλ.
Το συγκρότημα των λιθόκτιστων κτηρίων με τις τοξωτές εισόδους, τις ποδιές από συμπαγή τούβλα στους φεγγίτες και την επιμελημένη τοιχοποιία κατασκευάστηκε σε έκταση 200 στρεμμάτων, η οποία παραχωρήθηκε από το Δήμο Καρδίτσας. Περιλάμβανε κατοικίες προσωπικού, στάβλους, αποθήκες, νοσοκομείο ζώων κά. Το έργο διακόπηκε από τον πόλεμο και αποπερατώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '40. Τα δύο πολυβολεία στο προαύλιο χτίστηκαν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Σήμερα στο σταθμό στεγάζονται υπηρεσίες του Υπουργείου Γεωργίας, ενώ τα περισσότερα κτήρια μένουν αναξιοποίητα.

27. Καμινάδα κεραμοποιείου Οικονόμου

 Πίσω από το νεκροταφείο της Αγίας Παρασκευής σώζεται η καμινάδα του τουβλοκεραμοποιείου των Αφών Οικονόμου.
Ιδρύθηκε στις αρχές του Μεσοπολέμου και ήταν το μοναδικό πετρελαιοκίνητο που λειτούργησε προπολεμικά στην πόλη.
Η οκτάγωνη καμινάδα του, ύψους 19 μ., ανάγεται στην φάση ριζικής ανακαίνισης του εργοστασίου, το 1927. Την ίδια χρονιά βραβεύτηκε από το υπουργείο εθνικής οικονομίας για την ευρεσιτεχνία των πεντάτρυπων οπτόπλινθων που παρήγαγε.

28. Μουσείο Ύδρευσης ΔΕΥΑΚ

Βρίσκεται στο άλσος της Παπαραντζας, το οποίο υπήρξε από την εποχή της τουρκοκρατίας ο κατεξοχήν υδροδότης της πόλης και ιδεώδης τόπος αναψυχής των Καρδιτσιωτών. Στεγάζεται στο νεότερο αντλιοστάσιο, κτήριο της εποχής του μεσοπολέμου, το οποίο μετατράπηκε σε μουσείο από τη ΔΕΥΑΚ το 2005 και λειτουργεί με την ευθύνη του Μουσείου Πόλης.
Πετρελαιοκινητήρες διαφόρων φάσεων, ηλεκτροκίνητες αντλίες, κά. εκτίθενται στον φυσικό τους χώρο, πλαισιωμένα με δείγματα από την εξέλιξη του δικτύου και εποπτικό υλικό. Οι ενότητες της μεγάλης αίθουσας καλύπτουν την ιστορία της ύδρευσης από την εποχή της τουρκοκρατίας, μέχρι το 1972, όταν η Καρδίτσα άρχισε να υδροδοτείται από την τεχνητή λίμνη "Ν. Πλαστήρα". Στη μικρή αίθουσα εκτίθεται η σύγχρονη ιστορία της ύδρευσης, από την ίδρυση της ΔΕΥΑΚ, το 1980, καθώς και ζητήματα οικολογικής διαχείρισης των υδάτινων πόρων.
Το μουσείο υποστηρίζεται από δίγλωσσα κείμενα και έντυπα.